Szukam kogoś na stałe.

Dobija mnie samotność,która na dłuższą metę jest zła,sprawia,że człowiek staje się jak sopel lodu...dusza umiera.Nie chcę tego.Pragnę poczuć jak to jest być szczęśliwym.A tak mało do tego potrzeba.Odrobina czułości,dotyk,zapach,delikatne pieszczoty...brakuje mi tego.Ogromna wrażliwość sprawia,że bardzo łatwo mnie zranić.Nie należy nikogo traktować jak zabawki.Zraniona długo dochodzę do siebie.Jak to mówią czas leczy rany.Jednakże blizna pozostaje...

Z człowiekiem jest jak ze szkłem,trzeba bardzo uważać by go nie rozbić na maleńkie kawałki,bo wtedy staje się bezużyteczny.

♥Koty.

♥Kamieniołom Libana.

♥Deszcz.

♥Sex.

♥Kolor Twoich oczu...

♥Muśnięcie Twoich ust...

♥Zapach Twojej skóry...

♥Łagodność.

♥Przytulanie.

♥Głaskanie.

♥Całowanie.

♥Spokój.

♥Wolność.

♥Kolczyki.

♥Szklane kule.

♥Perfumy.

♥Czerwone wino.

♥Piwo malinowe.

♥Pomarańcze.

♥Pesto.

♥Białą czekoladę.

♥Pomidory.

♥Przepiórki w płatkach róży.

♥Tarantino.

♥Pachnidło.

♥Almodówara.

♥Skóra w której żyję -widziałam już i jestem zachwycona

★Złych i okrutnych ludzi.Prostych.Myślących wyłącznie o sobie.Egoistów.Grubo ciosanych i mało delikatnych dla innych/tzw.słoma w butach/.

★Braku kultury osobistej.

★Brutalności.

★Cwaniactwa.

★Obojętności.

★Braku empatii.

★Zapachu starości.

★Rasizmu.

Michael Clarke Duncan(co do marzeń...)

A tak realnie to wątpię by mnie odnalazł...

„Wszyscy mężczyźni są kłamcy, zmiennicy, fałszywi, paple, obłudnicy, pyszałki lub tchórze, nędzni i zmysłowi; wszystkie kobiety są przewrotne, wyrachowane, próżne, ciekawe i zepsute; świat jest kałużą bez dna, gdzie czołgają się najpotworniejsze płazy, przewalając się w błocie; ale jest na świecie jedna rzecz święta i wzniosła: zespolenie tych dwojga tak szpetnych i ułomnych istot. Kto kocha, często doznaje zawodu, często cierpi i jest nieszczęśliwy, ale kocha; i kiedy znajdzie się na krawędzi grobu, obraca się, aby spojrzeć wstecz, i powiada: »Często cierpiałem, myliłem się niekiedy, ale kochałem. To ja żyłem, a nie sztuczna istota wylęgła z mej pychy i nudy«”.Éric-Emmanuel Schmitt "Tektonika uczuć".